Hoe klinkt het als een algoritme bepaalt wat je hoort? In het muziekbos van Kyriakides kun je het zes uur uitproberen

Twaalf componisten en een algoritme bepalen wat er gebeurt in de continu veranderende concertinstallatie ‘Mutability’ op het Holland Festival. De componisten zelf en Asko|Schönberg zorgen voor een luisterervaring waarover je je blijft verwonderen.

featured-image

Keer op keer stort een verhitte viooltremolo de diepte in. Een baritonsaxofoon jaagt koortsachtig door een waaier aan elektronisch verwrongen klanken. Op elektrische gitaar gaat het van duister krakend tot echoënde druppelklanken.

Uit een trombone klinken unheimische junglegeluiden, plus iets dat doet denken aan menselijk gekrijs. Het zijn flarden van de muzikale miniaturen uit de concertinstallatie Mutability, die Stadscomponist van Amsterdam Yannis Kyriakides (1969) ontwierp voor het Holland Festival. Zelf schreef hij er geen noten voor; wel twaalf andere componisten, onder wie Geneviève Murphy, Mayke Nas en Martijn Padding, die ieder zo’n twee à drie minuten aan materiaal componeerden.



Zondag in het Muziekgebouw aan ’t IJ werden de stukjes met elektronica aan elkaar gelast en uitgesponnen tot een soundscape in vier delen van elk anderhalf uur. De verduisterde, in blauw licht gehulde Grote Zaal is ervoor ontdaan van de gebruikelijke rijen stoelen. Twaalf musici, deels de componisten zelf en deels leden van ensemble Asko|Schönberg, zijn op podiumpjes over de ruimte verspreid.

Op enorme transparante gaasschermen dwarrelt de particle-wereld van videokunstenaar Darien Brito. Zo nu en dan ballen de gekleurde spikkels samen tot reusachtige mensfiguren: dat blijken de musici zelf te zijn, wiens bewegingen van tevoren met motion-capture-technologie zijn opgenomen. De muziek van Mutability (‘veranderlijkheid’), genoemd naar het gelijknamige gedicht van Percy Bysshe S.